Blog Archief

08 mei 2015

Ben je blij, bang, verdrietig of ziek? Onze AAI-honden slagen er altijd en onder alle omstandigheden in bij iedereen een glimlach tevoorschijn te toveren…

De hamvraag of beter gezegd het mysterie: hoe spelen ze dat toch iedere keer weer opnieuw klaar is vandaag de wereld uit geholpen door een 87-jarige bewoonster die onze AAI-honden voor de allereerste keer ontmoette.

Haar reactie: “Zie die prachtige oogjes… die hyptoniseren een mens dus gewoon hoor!”

Hypnose, dat is dus het geheime wapen van een AAI-hond :-) Dat we daar zelf nooit eerder achter gekomen zijn. Oooooo, wat een plezier, wat hebben wij vandaag toch weer een leuke voormiddag gehad :-)

Lachende gezichten, mensen die met hun hand op hun hart steeds maar bevestigen dat ze ons bezoek zo waarderen, een bewoonster die meeloopt tot aan de lift om dan afscheid te nemen met een dikke zoen en “100.000 maal dank” roept.

Hypnose door een hond… ja hoor, het heeft zo zijn charmes!

|
Geef uw reactie

30 april 2015

AAI-bijscholing bij ’t Stadsbeest. Eerst een stukje theorie, daarna veel praktijk en ook “bijleren” van de ervaring van collega’s. Altijd interessant vonden ook Emmelot en Jitske :-)

AAI-cursus Eva

 

 

|
Geef uw reactie

31 maart 2015

“Mevr x voelt zich vandaag niet zo fit, ze is wat moedeloos en heeft precies geen fut…” brieft het personeel ons bezorgd door.
We openen haar kamerdeur en Jitske, onze kwispelstaart die letter en figuurlijk een glimlach kan toveren, trippelt vrolijk naar binnen. Zoals altijd draagt Jitske weer zo’n positieve energie (waar niemand aan kan weerstaan) met zich mee. De sfeer verandert eensklaps.
“Oh daar is mijn hondje! klinkt het enthousiast en luid zodat men het tot op de gang kan horen.”
Jitske legt haar hoofd op haar schoot en kijkt haar oude vriendin liefdevol aan. Haar blik spreekt boekdelen: “Ben jij een beetje moedeloos, niet erg, ik zie je toch graag! Gaan we nu samen knuffelen?”
Samen knuffelen… Jitske kan er niet genoeg van krijgen, mevrouw x kan er niet genoeg van krijgen. Wie had er vandaag ook alweer weinig fut?
VKB 31maart15

|
Geef uw reactie

24/02/15
Het gebeurt raar & zelden maar vandaag was, door al het intense geknuffel, één van Jitske’s haartjes op een mooie bloes van een van onze oma’s achtergebleven. “Oeps” vond het baasje en ze had de intensie om dit verloren hondenhaartje voorzichtig weg te nemen. Maar dat was buiten de wil van de oma in kwestie gerekend: “laat dat haartje daar maar hangen, dat doet niks, dat is een souvernierke van mijn vriendinnetje Jitske.” :-)
Ontroerend mooi, toch?
robert afsscheidb

Geef uw reactie

10/02/15

“Dit is toch wel het strafste wat we ooit gedaan hebben” moeten Emmelot & Jitske vandaag gedacht hebben… :-)

Ze zijn immers gewoon om te werken met kleuter-, lagere schoolkinderen en (demente) bejaarden maar daar blijft het niet bij. Vandaag nam zowel ons AAE (animal assisted education) als ons AAI (animal assisted intervention) project een verrassende wending. In de middelbare school Regina Mundi in Genk hadden we een heel ander (maar fantastisch :-)  )  publiek, nl. een groep 7de jaar kinderzorg en een groep 7de jaar thuis- en bejaardenzorg.

Het uitgangspunt was om deze workshops zoveel mogelijk te laten doorgaan in hun oorspronkelijke vorm (d.w.z. zoals de sessies bij kleuters of in een rusthuis gebracht worden). Hoofddoel: de toekomstige kinder- of bejaardenverzorg(st)ers de verrijking die de aanwezigheid van een hond voor een persoon kan betekenen “tastbaar” laten ontdekken en ervaren. Het werd een zeer geslaagde voormiddag waar ook de praktische kant besproken werd:

Bv: De leerlingen waren onder de indruk van de rust en het vertrouwen die Emmelot en Jitske uitstraalden. Hoe krijg je een hond zover?

Of “ik ben bang van honden. Hoe moet ik dat later aanpakken als ik bij Thuiszorg wil gaan werken en die patiënten hebben een hond?”

Deze jongens en meisjes zijn allemaal onderweg om een nieuwe generatie talentvolle verzorgenden te worden. Die beweegredenen hebben ons aan ’t denken gezet, we kijken vooruit en nemen de uitdaging aan om vanaf nu ook bereikbaar te zijn voor middelbaar onderwijs. Door deze leerlingen zo goed mogelijk te betrekken bij ons AAE en AAI gebeuren kunnen we een bijdrage leveren aan “de zorgsector”, die zich gelukkig steeds meer bewust wordt van de meerwaarde die een dier kan bieden m.b.t. de  verbetering van de levenskwaliteit van een zorgbehoevende medemens. Het was vandaag voor ons dan ook een uitzonderlijk verrijkende ervaring.

 

De leerkrachten namen afscheid met een “tot weerziens” … graag dus!!!

 

Ps: Met dank aan mevr. Ruth Cox, leerlingenbegeleidster in Regina Mundi, voor dit creatieve, inspirerende idee waar wij dus zeker nog een staartje gaan aanbreien :-)

regina mundi bdank regina mundi

 

|
1 Reactie

Wat een heerlijke manier om de dag mee te beginnen: ‘Kom gauw binnen mijn lief, mooi meisje”! Jitske wordt enthousiast onthaald door een bewoonster die we vandaag voor de 2de keer ontmoeten. Ze kwispelt blijgezind op de dame toe en wanneer deze een kusje vraagt geeft Jitske haar vrijgevig maar voorzichtig een paar likjes. “Jij bent mijn vriendinnetje hè … Ik heb er zo naar uit gekeken dat je weer kwam” klinkt het… Als we deze vrolijke ontmoeting zien kan het niet anders: onze kwispelstaarten hebben ook hier na hun eerste bezoek een stevige pootafdruk achtergelaten :-)

|
Geef uw reactie

Wil je ook graag aan de slag met je eigen dier in een verzorgingshuis maar je hebt nog geen attest AAI (Animal Assisted Intervention)? Ben je op zoek naar de geschikte vorming om dit op een verantwoorde manier te realiseren?
Professionals of vrijwilligers kunnen net als wij een boeiende, veelzijdige opleiding volgen via het AAIbeest.
Kandidaten of instellingen die interesse hebben kunnen vrijblijvend contact opnemen

|
Geef uw reactie

Na ons eerste bezoek hier kregen we van animatrice Sophie de vraag: Kunnen we geen planning regelen voor meer per jaar?
Het werd ook deze keer weer een hele toffe namiddag en we nemen ons voor om in de toekomst steevast tijd te maken voor een knuffel, een likje en een “hondenpraatje” in dit WZC.

|
Geef uw reactie

Onze rusthuisbewoner die we al het langst bezoeken kan ook deze keer zijn tranen niet bedwingen. “Ik kan er niets aan doen, als ik de hond zie moet ik wenen. Ik had Jitske al 30 jaar geleden moeten leren kennen!” :-)
Hij krijgt vandaag een klein geschenkje: een kadertje met een foto van zichzelf met Jitske. Jitske’s beste vriend kan zijn geluk niet meer op: “Die foto moet op mijn nachtkastje staan zodat ik hem kan zien. Ik zal aan mijn zoon vertellen dat de foto voor hem is als ik er niet meer ben…”
Een ontroerend mooi moment waar we zelf ook weer heel gelukkig van werden.

Geef uw reactie

02 december 2014:

We brachten weer een bezoek bij onze lieve “oude” vrienden in Kermt. Wat “onze” mensen tijdens het bezoek te vertellen hadden?

Die ene iemand zegt niets, geen woord maar de sprankel in haar ogen en haar glimlach spreekt boekdelen…

Anderen uiten een ware spraakval van woorden:

“In mijn gedachten neem ik Jitske mee…”

“Ik krijg daar nooit genoeg van…”

“Er bestaat niets mooier dan dit…”

En dan laat iemand zich een waarheid als een koe ontvallen:

“Jij moet toch wel héél gelukkig zijn met zo’n honden!” :-)

1 Reactie