Blog Archief

Gemeente Heers zet haar senioren ook graag in de bloemetjes en dus gingen we ook dit jaar langs bij de bewoners van rusthuis Berkenhof voor een speciale verwennamiddag.
Een 30-tal senioren zaten ons op te wachten in de wintertuin. Emmelot & Jitske hadden dus drukke maar och zo gezellige knuffelbezigheden :-) … het was weer een hartverwarmend tafereel. We willen graag een extra dankwoordje richten aan animatrice Rita die ons, met een groot hart voor haar mensen, een handje toestak zodat we er, ondanks de grote groep mensen, toch konden voor zorgen dat we voor iedereen de tijd konden maken die “er nodig” was. Een demente bejaarde die in haar eigen wereldje leeft maar zich terwijl ze Jitske aait plots herinnert dat ze vroeger ook een hond had: “niet zo’n grellig grote maar ook niet klein”…
Een man die zich, ten gevolge van een hersenberoerte, zeer moeilijk verstaanbaar kan maken maar al de moeite van de wereld deed om ons meermaals terug bij hem te roepen om zoveel mogelijk contact met de honden te hebben en te vertellen over zijn boxer die hij had. Een fiere man, die nog steeds ongelooflijk trots maar ook warm en liefdevol over zijn prachtige cockertje dat nu al jaren dood is vertelt. Het was weer een waar plezier om met deze mensen een onvergetelijke namiddag door te brengen.

|
Geef uw reactie

Begin november nam een animatrice van het WZC Clarenhof te Hasselt contact met ons op:

“Ik wil tijdens de week van de senioren (In de week van 17/11 tem 21/11) iets speciaal doen voor onze residenten met dementie.” Het betreft hier: 10 mensen met dementie (verdoken residenten) waar ik graag een AAI-therapie (dieren therapie) mee wil doen.Kan u mij hiermee verder helpen?”

vzw Xanuul had in de maand november al een drukke agenda maar wat zijn we achteraf intens tevreden dat we voor dit bezoek toch nog een tandje bijgestoken hebben. Emmelot & Jitske brachten hier heel veel positieve reacties teweeg…
De oorspronkelijke beoogde groep van 10 personen bleef maar aangroeien… steeds meer bewoners wilden meedoen. Vrolijk zijn…even de zorgen van elke dag vergeten. Stuk voor stuk breed glimlachende gezichten, overgelukkige residenten :-).

“Dit is het op en top liefde” merkt een bewoonster op terwijl ze Jitske een stevige knuffel geeft.

Geluk werkt aanstekelijk, niemand wou dit hartverwarmende schouwspel missen. Ook bij de personeelsleden ging het als een lopend vuurtje rond dat er ”iets” gaande was in de kine-ruimte. Ergotherapeut en verpleegkundigen vertelden dat ze vooraf niet wisten wat ze moesten verwachten maar dat de positieve invloed van een AAI-hond op de fysieke en geestelijke toestand bij de mensen in niets overdreven is. “Wat we hier zien… wij mogen nog zo ons best doen, bepaalde aspecten van de bewoners kunnen wij nooit naar boven krijgen en de honden slagen daar wel in. Dit krijgen we bij geen enkele andere animatie klaar…

We rijden weer overgelukkig met Emmelot & Jitske naar huis want zoals we al zeiden: geluk werkt aanstekelijk :-)

|
Geef uw reactie

07 november 2014: Wat zeggen mensen? Waar doen wij het voor?

Een bewoner, die al geruime tijd dikke vrienden met onze honden is, wordt naar ons toegebracht. Deze keer hebben we Jitske bij, zij herkent hem en kwispelt hem blij tegemoet. Hij herkent haar en heeft tranen van ontroering. Jitske wordt zo dicht mogelijk tegen hem aan in de stoel naast hem gezet. Ze legt haar hoofdje neer en geniet van zijn zachte aaien over haar hoofdje terwijl de bewoner vertelt:

Als de honden er zijn speelt mijn hele leven zich als een film terug voor me af. Ze brengen me terug naar de tijd dat ik nog werkte met mijn eigen honden op onze boerderij. Ik heb altijd met honden samen geleefd, van toen ik 15 jaar was tot ik naar het rusthuis kwam. Een mens heeft in zijn leven geluk nodig, honden geven je dat geluk! Kon ik deze maar mee naar huis nemen…
Een leven zonder hond is geen leven, ze geven je iets… de jeugd van tegenwoordig kent dat niet meer… “

Wanneer we bij het afscheid afspreken dat Jitske & Emmelotje nog vaak zullen komen en dat ze nu toch ook een beetje zijn honden zijn komen er weer tranen… tranen van geluk.

|
Geef uw reactie

30 september 2014

Reikende handen nodigen Jitske uit om dichter bij te komen waarop Jitske zich zo dicht mogelijk tegen de bewoonster aanvleit. Twee bejaarde handen grijpen haar leiband stevig vast, alsof ze nooit meer los willen laten…

een grote glimlach…
een kwispelende staart…

een likje…
een stralend gezicht …

een staart die nog meer gaat kwispelen…
stilte…

de vriendschap tussen Jitske en haar “patiënt” heeft geen woorden nodig.

|
Geef uw reactie

Reacties over deze activiteit zijn hier welkom.

(meer…)

|
Geef uw reactie

Reacties over deze activiteit zijn hier welkom.

AAI-hond

|
Geef uw reactie

Het verhaal van François en Jitske:

Op een dag werd François opgenomen bij ons, op de palliatieve afdeling. Hij woonde alleen op zijn appartementje, maar door zijn ziekte werd het moeilijk om nog voor zichzelf te zorgen. Zijn zus, die altijd heel betrokken was met haar broer, zag het ook niet meer haalbaar om François op te vangen.

Daarom werd er beslist om naar de Eenheid te verhuizen. Een zeer moeilijke beslissing voor François en zijn zus.
Zijn thuis achter hem laten wilde zeggen dat hij een groot deel van zijn zelfstandigheid moest opgeven, maar ook dat hij plots afscheid moest nemen van zijn lieve huisdieren. François was een echte dierenvriend. Hij heeft altijd met veel liefde gezorgd voor zijn honden en katten en het was voor hem dan ook heel droevig om de stap naar de Eenheid te zetten. Ook al zorgde zijn zus ervoor dat zijn dieren een nieuwe en goede thuis kregen, dit was toch een harde dobber. We merkten op de afdeling dat François zijn tijd niet goed voorbij kreeg. Als oplopende vijftiger gaan de dagen uiteraard niet snel voorbij in een ziekenhuis, zeker niet als je omringd wordt door bedlegerige patiënten.

Als pastoraal werker begon ik dit ook op te merken uit de gesprekken die ik met hem voerde. Zijn liefde voor dieren werd elke dag aangehaald tijdens ons gesprek. Hij miste zijn honden en katten zo erg, hij had er veel verdriet van. Ik herinnerde mij dat het op de afdeling mogelijk was om een huisdier op bezoek te laten komen. Maar, aangezien François geen huisdieren meer had, moesten we wat verder op zoek gaan.

Na een korte zoektocht op het Internet kwam ik terecht bij vzw Xanuul en de lieve therapiehondjes van Annick. Een mailtje en een telefoontje later konden we al dadelijk een afspraak maken om Annick en Jitske te laten langskomen bij François. Hij had niet lang nodig om hiermee akkoord te gaan; meer nog, hij vond het schitterend en keek er erg naar uit. In de dagen dat hij uitkeek naar de komst van Annick, ging de toestand van François fors achteruit en lag hij meer en meer in zijn bed. Een wandeling met Jitske zou moeilijk worden, maar knuffelen was geen probleem zei Annick. Zo gezegd, zo gedaan.

François lag te rusten in zijn bed en Jitske ging heel voorzichtig naast hem liggen, zodat François zijn lieve bezoeker rustig kon aaien. Ze genoten er beide met volle teugen van. François was zo gelukkig met dit bezoek, het heeft hem ontzettend veel deugd gedaan. We dachten eraan om Jitske nog eens uit te nodigen, maar slechts enkele dagen na hun eerste ontmoeting vond François zijn eeuwige rust.

Nogmaals bedankt hiervoor! Ik vind het nog altijd prachtig dat jij en Jitske dit voor François hebben gedaan.

Vele groetjes
Melanie Boulogne
Pastorale Dienst
Jessa Ziekenhuis – Campus Salvator

|
Geef uw reactie