Vreugde brengen in zorgcentra (foto)dagboek

Mensen met een “aai-hond” kunnen veel vreugde brengen bij bewoners van zorgcentra. Het aaien van een sociaal dier verlaagt niet alleen de bloeddruk, maar is ook prettig en “hartverwarmend”. Het dier geeft liefde, warmte, genegenheid en aandacht aan de betrokkenen. Het sociale contact dat hierdoor ontstaat, alsmede de continuering hiervan is van groot belang.

Het aaihondenproject voorziet in een grote behoefte, want een huisdier kan er zorg voor dragen dat bewoners van zorgcentra fitter, actiever en minder eenzaam zijn.

Reacties over deze activiteit zijn hier welkom.

AAI-hond

|
Geef uw reactie

Het verhaal van François en Jitske:

Op een dag werd François opgenomen bij ons, op de palliatieve afdeling. Hij woonde alleen op zijn appartementje, maar door zijn ziekte werd het moeilijk om nog voor zichzelf te zorgen. Zijn zus, die altijd heel betrokken was met haar broer, zag het ook niet meer haalbaar om François op te vangen.

Daarom werd er beslist om naar de Eenheid te verhuizen. Een zeer moeilijke beslissing voor François en zijn zus.
Zijn thuis achter hem laten wilde zeggen dat hij een groot deel van zijn zelfstandigheid moest opgeven, maar ook dat hij plots afscheid moest nemen van zijn lieve huisdieren. François was een echte dierenvriend. Hij heeft altijd met veel liefde gezorgd voor zijn honden en katten en het was voor hem dan ook heel droevig om de stap naar de Eenheid te zetten. Ook al zorgde zijn zus ervoor dat zijn dieren een nieuwe en goede thuis kregen, dit was toch een harde dobber. We merkten op de afdeling dat François zijn tijd niet goed voorbij kreeg. Als oplopende vijftiger gaan de dagen uiteraard niet snel voorbij in een ziekenhuis, zeker niet als je omringd wordt door bedlegerige patiënten.

Als pastoraal werker begon ik dit ook op te merken uit de gesprekken die ik met hem voerde. Zijn liefde voor dieren werd elke dag aangehaald tijdens ons gesprek. Hij miste zijn honden en katten zo erg, hij had er veel verdriet van. Ik herinnerde mij dat het op de afdeling mogelijk was om een huisdier op bezoek te laten komen. Maar, aangezien François geen huisdieren meer had, moesten we wat verder op zoek gaan.

Na een korte zoektocht op het Internet kwam ik terecht bij vzw Xanuul en de lieve therapiehondjes van Annick. Een mailtje en een telefoontje later konden we al dadelijk een afspraak maken om Annick en Jitske te laten langskomen bij François. Hij had niet lang nodig om hiermee akkoord te gaan; meer nog, hij vond het schitterend en keek er erg naar uit. In de dagen dat hij uitkeek naar de komst van Annick, ging de toestand van François fors achteruit en lag hij meer en meer in zijn bed. Een wandeling met Jitske zou moeilijk worden, maar knuffelen was geen probleem zei Annick. Zo gezegd, zo gedaan.

François lag te rusten in zijn bed en Jitske ging heel voorzichtig naast hem liggen, zodat François zijn lieve bezoeker rustig kon aaien. Ze genoten er beide met volle teugen van. François was zo gelukkig met dit bezoek, het heeft hem ontzettend veel deugd gedaan. We dachten eraan om Jitske nog eens uit te nodigen, maar slechts enkele dagen na hun eerste ontmoeting vond François zijn eeuwige rust.

Nogmaals bedankt hiervoor! Ik vind het nog altijd prachtig dat jij en Jitske dit voor François hebben gedaan.

Vele groetjes
Melanie Boulogne
Pastorale Dienst
Jessa Ziekenhuis – Campus Salvator

|
Geef uw reactie
Pages:  1234