Blog Archief

19 mei 2015

Wij mochten vandaag, op uitnodiging van zijn mama, naar het verjaardagsfeest van Ward (7) in zijn klas.

Dat werd dus geen “normaal” feest met taart maar wel een hondsdol beestigleuk feest :-)

We hebben veel plezier gemaakt maar tussen de hondenkoekjes en de knuffels door toch ook tijd gemaakt voor een serieus hondenvertelselgesprek over “hoe wij het graag zouden hebben dat kinderen met ons omgaan…”

Wij vonden dit een schitterend initiatief van mama Ann Houbrechts.

Een dikke beardieknuffel,

Emmelot & Jitske

IMG_0673 klas Ward kopie

|
Geef uw reactie

07 november 2014: Wat zeggen mensen? Waar doen wij het voor?

Een bewoner, die al geruime tijd dikke vrienden met onze honden is, wordt naar ons toegebracht. Deze keer hebben we Jitske bij, zij herkent hem en kwispelt hem blij tegemoet. Hij herkent haar en heeft tranen van ontroering. Jitske wordt zo dicht mogelijk tegen hem aan in de stoel naast hem gezet. Ze legt haar hoofdje neer en geniet van zijn zachte aaien over haar hoofdje terwijl de bewoner vertelt:

Als de honden er zijn speelt mijn hele leven zich als een film terug voor me af. Ze brengen me terug naar de tijd dat ik nog werkte met mijn eigen honden op onze boerderij. Ik heb altijd met honden samen geleefd, van toen ik 15 jaar was tot ik naar het rusthuis kwam. Een mens heeft in zijn leven geluk nodig, honden geven je dat geluk! Kon ik deze maar mee naar huis nemen…
Een leven zonder hond is geen leven, ze geven je iets… de jeugd van tegenwoordig kent dat niet meer… “

Wanneer we bij het afscheid afspreken dat Jitske & Emmelotje nog vaak zullen komen en dat ze nu toch ook een beetje zijn honden zijn komen er weer tranen… tranen van geluk.

|
Geef uw reactie

30 september 2014

Reikende handen nodigen Jitske uit om dichter bij te komen waarop Jitske zich zo dicht mogelijk tegen de bewoonster aanvleit. Twee bejaarde handen grijpen haar leiband stevig vast, alsof ze nooit meer los willen laten…

een grote glimlach…
een kwispelende staart…

een likje…
een stralend gezicht …

een staart die nog meer gaat kwispelen…
stilte…

de vriendschap tussen Jitske en haar “patiënt” heeft geen woorden nodig.

|
Geef uw reactie