Blog Archief

08 mei 2015

Ben je blij, bang, verdrietig of ziek? Onze AAI-honden slagen er altijd en onder alle omstandigheden in bij iedereen een glimlach tevoorschijn te toveren…

De hamvraag of beter gezegd het mysterie: hoe spelen ze dat toch iedere keer weer opnieuw klaar is vandaag de wereld uit geholpen door een 87-jarige bewoonster die onze AAI-honden voor de allereerste keer ontmoette.

Haar reactie: “Zie die prachtige oogjes… die hyptoniseren een mens dus gewoon hoor!”

Hypnose, dat is dus het geheime wapen van een AAI-hond :-) Dat we daar zelf nooit eerder achter gekomen zijn. Oooooo, wat een plezier, wat hebben wij vandaag toch weer een leuke voormiddag gehad :-)

Lachende gezichten, mensen die met hun hand op hun hart steeds maar bevestigen dat ze ons bezoek zo waarderen, een bewoonster die meeloopt tot aan de lift om dan afscheid te nemen met een dikke zoen en “100.000 maal dank” roept.

Hypnose door een hond… ja hoor, het heeft zo zijn charmes!

|
Geef uw reactie

31 maart 2015

“Mevr x voelt zich vandaag niet zo fit, ze is wat moedeloos en heeft precies geen fut…” brieft het personeel ons bezorgd door.
We openen haar kamerdeur en Jitske, onze kwispelstaart die letter en figuurlijk een glimlach kan toveren, trippelt vrolijk naar binnen. Zoals altijd draagt Jitske weer zo’n positieve energie (waar niemand aan kan weerstaan) met zich mee. De sfeer verandert eensklaps.
“Oh daar is mijn hondje! klinkt het enthousiast en luid zodat men het tot op de gang kan horen.”
Jitske legt haar hoofd op haar schoot en kijkt haar oude vriendin liefdevol aan. Haar blik spreekt boekdelen: “Ben jij een beetje moedeloos, niet erg, ik zie je toch graag! Gaan we nu samen knuffelen?”
Samen knuffelen… Jitske kan er niet genoeg van krijgen, mevrouw x kan er niet genoeg van krijgen. Wie had er vandaag ook alweer weinig fut?
VKB 31maart15

|
Geef uw reactie

10/02/15

“Dit is toch wel het strafste wat we ooit gedaan hebben” moeten Emmelot & Jitske vandaag gedacht hebben… :-)

Ze zijn immers gewoon om te werken met kleuter-, lagere schoolkinderen en (demente) bejaarden maar daar blijft het niet bij. Vandaag nam zowel ons AAE (animal assisted education) als ons AAI (animal assisted intervention) project een verrassende wending. In de middelbare school Regina Mundi in Genk hadden we een heel ander (maar fantastisch :-)  )  publiek, nl. een groep 7de jaar kinderzorg en een groep 7de jaar thuis- en bejaardenzorg.

Het uitgangspunt was om deze workshops zoveel mogelijk te laten doorgaan in hun oorspronkelijke vorm (d.w.z. zoals de sessies bij kleuters of in een rusthuis gebracht worden). Hoofddoel: de toekomstige kinder- of bejaardenverzorg(st)ers de verrijking die de aanwezigheid van een hond voor een persoon kan betekenen “tastbaar” laten ontdekken en ervaren. Het werd een zeer geslaagde voormiddag waar ook de praktische kant besproken werd:

Bv: De leerlingen waren onder de indruk van de rust en het vertrouwen die Emmelot en Jitske uitstraalden. Hoe krijg je een hond zover?

Of “ik ben bang van honden. Hoe moet ik dat later aanpakken als ik bij Thuiszorg wil gaan werken en die patiënten hebben een hond?”

Deze jongens en meisjes zijn allemaal onderweg om een nieuwe generatie talentvolle verzorgenden te worden. Die beweegredenen hebben ons aan ’t denken gezet, we kijken vooruit en nemen de uitdaging aan om vanaf nu ook bereikbaar te zijn voor middelbaar onderwijs. Door deze leerlingen zo goed mogelijk te betrekken bij ons AAE en AAI gebeuren kunnen we een bijdrage leveren aan “de zorgsector”, die zich gelukkig steeds meer bewust wordt van de meerwaarde die een dier kan bieden m.b.t. de  verbetering van de levenskwaliteit van een zorgbehoevende medemens. Het was vandaag voor ons dan ook een uitzonderlijk verrijkende ervaring.

 

De leerkrachten namen afscheid met een “tot weerziens” … graag dus!!!

 

Ps: Met dank aan mevr. Ruth Cox, leerlingenbegeleidster in Regina Mundi, voor dit creatieve, inspirerende idee waar wij dus zeker nog een staartje gaan aanbreien :-)

regina mundi bdank regina mundi

 

|
1 Reactie

Wat een heerlijke manier om de dag mee te beginnen: ‘Kom gauw binnen mijn lief, mooi meisje”! Jitske wordt enthousiast onthaald door een bewoonster die we vandaag voor de 2de keer ontmoeten. Ze kwispelt blijgezind op de dame toe en wanneer deze een kusje vraagt geeft Jitske haar vrijgevig maar voorzichtig een paar likjes. “Jij bent mijn vriendinnetje hè … Ik heb er zo naar uit gekeken dat je weer kwam” klinkt het… Als we deze vrolijke ontmoeting zien kan het niet anders: onze kwispelstaarten hebben ook hier na hun eerste bezoek een stevige pootafdruk achtergelaten :-)

|
Geef uw reactie

Wil je ook graag aan de slag met je eigen dier in een verzorgingshuis maar je hebt nog geen attest AAI (Animal Assisted Intervention)? Ben je op zoek naar de geschikte vorming om dit op een verantwoorde manier te realiseren?
Professionals of vrijwilligers kunnen net als wij een boeiende, veelzijdige opleiding volgen via het AAIbeest.
Kandidaten of instellingen die interesse hebben kunnen vrijblijvend contact opnemen

|
Geef uw reactie

Na ons eerste bezoek hier kregen we van animatrice Sophie de vraag: Kunnen we geen planning regelen voor meer per jaar?
Het werd ook deze keer weer een hele toffe namiddag en we nemen ons voor om in de toekomst steevast tijd te maken voor een knuffel, een likje en een “hondenpraatje” in dit WZC.

|
Geef uw reactie

Op de drempel van het nieuwe jaar nog even een terugblik van 2014.

Het afscheid van Zjuuleke schudde onze wereld stevig door elkaar. We zijn dankbaar voor zijn aanwezigheid in ons leven en denken met veel trots terug aan wat we dankzij hem op poten konden zetten: “het schoolproject Goede Hondenbaasjes” waarmee het allemaal begon… De gedachte aan zijn spontaniteit, hoe hij “aanwezig” was bij de kinderen, hoe hij elk moment samen met hen ten volle beleefde maakt ons nog elke dag gelukkig. Hij inspireert en spoort ons nog steeds aan om onze droom vastberaden te blijven volgen: “mens en hond samenbrengen in een betere, veilige en liefdevolle wereld met wederzijds respect”.

2014 was ook een jaar waarin we vele activiteiten, vol warmte en tederheid mochten verwezenlijken. We hebben erg genoten van onze bezoeken en danken onze trouwe scholen en rustoordbewoners voor het in ons gestelde vertrouwen en het prettige contact. Velen zijn intussen vrienden geworden…
Veel “nieuwe” mensen leerden we ook kennen en dit gaf ons de kans om “nieuwe” ogen te openen. Het ontroerde en gaf ons een immense voldoening dat we echt konden voelen dat ook zij “nieuwe” inzichten kregen! Dat ze begrepen hoeveel moois het contact tussen een kind of een bejaarde en een hond te bieden heeft. Sommige reacties grensden aan het ongelooflijke, maar toch zijn ze waar…

Zoals jullie wellicht al weten wordt 2015 voor ons, en voor onze collega-verenigingen die lid zijn van de Provinciale Adviesraad Dierenwelzijn, geen gemakkelijk jaar.
Door de plotse vermindering van het provinciefonds door de Vlaamse regering, zal het budget voor het provinciaal dierenwelzijnsbeleid de komende jaren fors afnemen.
Er is grote onzekerheid of de provincie de werkingsmiddelen voor ons schoolproject voor 2015-2016 groen licht zal geven.

We zijn erg dankbaar voor de positieve standpunten en raadgevingen van scholen hieromtrent. Vrienden die ons met raad en daad bijstaan maar ook voor steun en een doodgewone “like” die soms uit een heel onverwachte hoek komt.
Zij zorgen ervoor dat onze motivatie terug pijlsnel omhoog schiet en wakkeren onze vastberadenheid om door te zetten aan. We zullen het komende jaar weer veel aandacht aan onze activiteiten blijven besteden, zowel aan de kleintjes, hun ouders als ook aan hun groot- en overgrootouders.

Tot slot geven we met een warm hart nog graag “onze wens voor jullie voor 2015” mee: Een leven dat je deelt met vrienden en familie is een gelukkig leven!
“Onze” honden behoren tot onze beste vrienden en tot onze naaste familie…
En geef toe: meer hoeft dat toch echt niet te zijn!

Een lieve (kwispel)groet,
Annick, Emmelot & Jitske
Vzw Xanuul

|
Geef uw reactie

Begin november nam een animatrice van het WZC Clarenhof te Hasselt contact met ons op:

“Ik wil tijdens de week van de senioren (In de week van 17/11 tem 21/11) iets speciaal doen voor onze residenten met dementie.” Het betreft hier: 10 mensen met dementie (verdoken residenten) waar ik graag een AAI-therapie (dieren therapie) mee wil doen.Kan u mij hiermee verder helpen?”

vzw Xanuul had in de maand november al een drukke agenda maar wat zijn we achteraf intens tevreden dat we voor dit bezoek toch nog een tandje bijgestoken hebben. Emmelot & Jitske brachten hier heel veel positieve reacties teweeg…
De oorspronkelijke beoogde groep van 10 personen bleef maar aangroeien… steeds meer bewoners wilden meedoen. Vrolijk zijn…even de zorgen van elke dag vergeten. Stuk voor stuk breed glimlachende gezichten, overgelukkige residenten :-).

“Dit is het op en top liefde” merkt een bewoonster op terwijl ze Jitske een stevige knuffel geeft.

Geluk werkt aanstekelijk, niemand wou dit hartverwarmende schouwspel missen. Ook bij de personeelsleden ging het als een lopend vuurtje rond dat er ”iets” gaande was in de kine-ruimte. Ergotherapeut en verpleegkundigen vertelden dat ze vooraf niet wisten wat ze moesten verwachten maar dat de positieve invloed van een AAI-hond op de fysieke en geestelijke toestand bij de mensen in niets overdreven is. “Wat we hier zien… wij mogen nog zo ons best doen, bepaalde aspecten van de bewoners kunnen wij nooit naar boven krijgen en de honden slagen daar wel in. Dit krijgen we bij geen enkele andere animatie klaar…

We rijden weer overgelukkig met Emmelot & Jitske naar huis want zoals we al zeiden: geluk werkt aanstekelijk :-)

|
Geef uw reactie

07 november 2014: Wat zeggen mensen? Waar doen wij het voor?

Een bewoner, die al geruime tijd dikke vrienden met onze honden is, wordt naar ons toegebracht. Deze keer hebben we Jitske bij, zij herkent hem en kwispelt hem blij tegemoet. Hij herkent haar en heeft tranen van ontroering. Jitske wordt zo dicht mogelijk tegen hem aan in de stoel naast hem gezet. Ze legt haar hoofdje neer en geniet van zijn zachte aaien over haar hoofdje terwijl de bewoner vertelt:

Als de honden er zijn speelt mijn hele leven zich als een film terug voor me af. Ze brengen me terug naar de tijd dat ik nog werkte met mijn eigen honden op onze boerderij. Ik heb altijd met honden samen geleefd, van toen ik 15 jaar was tot ik naar het rusthuis kwam. Een mens heeft in zijn leven geluk nodig, honden geven je dat geluk! Kon ik deze maar mee naar huis nemen…
Een leven zonder hond is geen leven, ze geven je iets… de jeugd van tegenwoordig kent dat niet meer… “

Wanneer we bij het afscheid afspreken dat Jitske & Emmelotje nog vaak zullen komen en dat ze nu toch ook een beetje zijn honden zijn komen er weer tranen… tranen van geluk.

|
Geef uw reactie

30 september 2014

Reikende handen nodigen Jitske uit om dichter bij te komen waarop Jitske zich zo dicht mogelijk tegen de bewoonster aanvleit. Twee bejaarde handen grijpen haar leiband stevig vast, alsof ze nooit meer los willen laten…

een grote glimlach…
een kwispelende staart…

een likje…
een stralend gezicht …

een staart die nog meer gaat kwispelen…
stilte…

de vriendschap tussen Jitske en haar “patiënt” heeft geen woorden nodig.

|
Geef uw reactie