Blog Archief

30 april 2015

AAI-bijscholing bij ’t Stadsbeest. Eerst een stukje theorie, daarna veel praktijk en ook “bijleren” van de ervaring van collega’s. Altijd interessant vonden ook Emmelot en Jitske :-)

AAI-cursus Eva

 

 

|
Geef uw reactie

Op de drempel van het nieuwe jaar nog even een terugblik van 2014.

Het afscheid van Zjuuleke schudde onze wereld stevig door elkaar. We zijn dankbaar voor zijn aanwezigheid in ons leven en denken met veel trots terug aan wat we dankzij hem op poten konden zetten: “het schoolproject Goede Hondenbaasjes” waarmee het allemaal begon… De gedachte aan zijn spontaniteit, hoe hij “aanwezig” was bij de kinderen, hoe hij elk moment samen met hen ten volle beleefde maakt ons nog elke dag gelukkig. Hij inspireert en spoort ons nog steeds aan om onze droom vastberaden te blijven volgen: “mens en hond samenbrengen in een betere, veilige en liefdevolle wereld met wederzijds respect”.

2014 was ook een jaar waarin we vele activiteiten, vol warmte en tederheid mochten verwezenlijken. We hebben erg genoten van onze bezoeken en danken onze trouwe scholen en rustoordbewoners voor het in ons gestelde vertrouwen en het prettige contact. Velen zijn intussen vrienden geworden…
Veel “nieuwe” mensen leerden we ook kennen en dit gaf ons de kans om “nieuwe” ogen te openen. Het ontroerde en gaf ons een immense voldoening dat we echt konden voelen dat ook zij “nieuwe” inzichten kregen! Dat ze begrepen hoeveel moois het contact tussen een kind of een bejaarde en een hond te bieden heeft. Sommige reacties grensden aan het ongelooflijke, maar toch zijn ze waar…

Zoals jullie wellicht al weten wordt 2015 voor ons, en voor onze collega-verenigingen die lid zijn van de Provinciale Adviesraad Dierenwelzijn, geen gemakkelijk jaar.
Door de plotse vermindering van het provinciefonds door de Vlaamse regering, zal het budget voor het provinciaal dierenwelzijnsbeleid de komende jaren fors afnemen.
Er is grote onzekerheid of de provincie de werkingsmiddelen voor ons schoolproject voor 2015-2016 groen licht zal geven.

We zijn erg dankbaar voor de positieve standpunten en raadgevingen van scholen hieromtrent. Vrienden die ons met raad en daad bijstaan maar ook voor steun en een doodgewone “like” die soms uit een heel onverwachte hoek komt.
Zij zorgen ervoor dat onze motivatie terug pijlsnel omhoog schiet en wakkeren onze vastberadenheid om door te zetten aan. We zullen het komende jaar weer veel aandacht aan onze activiteiten blijven besteden, zowel aan de kleintjes, hun ouders als ook aan hun groot- en overgrootouders.

Tot slot geven we met een warm hart nog graag “onze wens voor jullie voor 2015” mee: Een leven dat je deelt met vrienden en familie is een gelukkig leven!
“Onze” honden behoren tot onze beste vrienden en tot onze naaste familie…
En geef toe: meer hoeft dat toch echt niet te zijn!

Een lieve (kwispel)groet,
Annick, Emmelot & Jitske
Vzw Xanuul

|
Geef uw reactie

Gemeente Heers zet haar senioren ook graag in de bloemetjes en dus gingen we ook dit jaar langs bij de bewoners van rusthuis Berkenhof voor een speciale verwennamiddag.
Een 30-tal senioren zaten ons op te wachten in de wintertuin. Emmelot & Jitske hadden dus drukke maar och zo gezellige knuffelbezigheden :-) … het was weer een hartverwarmend tafereel. We willen graag een extra dankwoordje richten aan animatrice Rita die ons, met een groot hart voor haar mensen, een handje toestak zodat we er, ondanks de grote groep mensen, toch konden voor zorgen dat we voor iedereen de tijd konden maken die “er nodig” was. Een demente bejaarde die in haar eigen wereldje leeft maar zich terwijl ze Jitske aait plots herinnert dat ze vroeger ook een hond had: “niet zo’n grellig grote maar ook niet klein”…
Een man die zich, ten gevolge van een hersenberoerte, zeer moeilijk verstaanbaar kan maken maar al de moeite van de wereld deed om ons meermaals terug bij hem te roepen om zoveel mogelijk contact met de honden te hebben en te vertellen over zijn boxer die hij had. Een fiere man, die nog steeds ongelooflijk trots maar ook warm en liefdevol over zijn prachtige cockertje dat nu al jaren dood is vertelt. Het was weer een waar plezier om met deze mensen een onvergetelijke namiddag door te brengen.

|
Geef uw reactie

Begin november nam een animatrice van het WZC Clarenhof te Hasselt contact met ons op:

“Ik wil tijdens de week van de senioren (In de week van 17/11 tem 21/11) iets speciaal doen voor onze residenten met dementie.” Het betreft hier: 10 mensen met dementie (verdoken residenten) waar ik graag een AAI-therapie (dieren therapie) mee wil doen.Kan u mij hiermee verder helpen?”

vzw Xanuul had in de maand november al een drukke agenda maar wat zijn we achteraf intens tevreden dat we voor dit bezoek toch nog een tandje bijgestoken hebben. Emmelot & Jitske brachten hier heel veel positieve reacties teweeg…
De oorspronkelijke beoogde groep van 10 personen bleef maar aangroeien… steeds meer bewoners wilden meedoen. Vrolijk zijn…even de zorgen van elke dag vergeten. Stuk voor stuk breed glimlachende gezichten, overgelukkige residenten :-).

“Dit is het op en top liefde” merkt een bewoonster op terwijl ze Jitske een stevige knuffel geeft.

Geluk werkt aanstekelijk, niemand wou dit hartverwarmende schouwspel missen. Ook bij de personeelsleden ging het als een lopend vuurtje rond dat er ”iets” gaande was in de kine-ruimte. Ergotherapeut en verpleegkundigen vertelden dat ze vooraf niet wisten wat ze moesten verwachten maar dat de positieve invloed van een AAI-hond op de fysieke en geestelijke toestand bij de mensen in niets overdreven is. “Wat we hier zien… wij mogen nog zo ons best doen, bepaalde aspecten van de bewoners kunnen wij nooit naar boven krijgen en de honden slagen daar wel in. Dit krijgen we bij geen enkele andere animatie klaar…

We rijden weer overgelukkig met Emmelot & Jitske naar huis want zoals we al zeiden: geluk werkt aanstekelijk :-)

|
Geef uw reactie

07 november 2014: Wat zeggen mensen? Waar doen wij het voor?

Een bewoner, die al geruime tijd dikke vrienden met onze honden is, wordt naar ons toegebracht. Deze keer hebben we Jitske bij, zij herkent hem en kwispelt hem blij tegemoet. Hij herkent haar en heeft tranen van ontroering. Jitske wordt zo dicht mogelijk tegen hem aan in de stoel naast hem gezet. Ze legt haar hoofdje neer en geniet van zijn zachte aaien over haar hoofdje terwijl de bewoner vertelt:

Als de honden er zijn speelt mijn hele leven zich als een film terug voor me af. Ze brengen me terug naar de tijd dat ik nog werkte met mijn eigen honden op onze boerderij. Ik heb altijd met honden samen geleefd, van toen ik 15 jaar was tot ik naar het rusthuis kwam. Een mens heeft in zijn leven geluk nodig, honden geven je dat geluk! Kon ik deze maar mee naar huis nemen…
Een leven zonder hond is geen leven, ze geven je iets… de jeugd van tegenwoordig kent dat niet meer… “

Wanneer we bij het afscheid afspreken dat Jitske & Emmelotje nog vaak zullen komen en dat ze nu toch ook een beetje zijn honden zijn komen er weer tranen… tranen van geluk.

|
Geef uw reactie

30 september 2014

Reikende handen nodigen Jitske uit om dichter bij te komen waarop Jitske zich zo dicht mogelijk tegen de bewoonster aanvleit. Twee bejaarde handen grijpen haar leiband stevig vast, alsof ze nooit meer los willen laten…

een grote glimlach…
een kwispelende staart…

een likje…
een stralend gezicht …

een staart die nog meer gaat kwispelen…
stilte…

de vriendschap tussen Jitske en haar “patiënt” heeft geen woorden nodig.

|
Geef uw reactie