Blog Archief

07 november 2014: Wat zeggen mensen? Waar doen wij het voor?

Een bewoner, die al geruime tijd dikke vrienden met onze honden is, wordt naar ons toegebracht. Deze keer hebben we Jitske bij, zij herkent hem en kwispelt hem blij tegemoet. Hij herkent haar en heeft tranen van ontroering. Jitske wordt zo dicht mogelijk tegen hem aan in de stoel naast hem gezet. Ze legt haar hoofdje neer en geniet van zijn zachte aaien over haar hoofdje terwijl de bewoner vertelt:

Als de honden er zijn speelt mijn hele leven zich als een film terug voor me af. Ze brengen me terug naar de tijd dat ik nog werkte met mijn eigen honden op onze boerderij. Ik heb altijd met honden samen geleefd, van toen ik 15 jaar was tot ik naar het rusthuis kwam. Een mens heeft in zijn leven geluk nodig, honden geven je dat geluk! Kon ik deze maar mee naar huis nemen…
Een leven zonder hond is geen leven, ze geven je iets… de jeugd van tegenwoordig kent dat niet meer… “

Wanneer we bij het afscheid afspreken dat Jitske & Emmelotje nog vaak zullen komen en dat ze nu toch ook een beetje zijn honden zijn komen er weer tranen… tranen van geluk.

|
Geef uw reactie

Op vraag van een klinisch kinder- en jeugdpsycholoog droegen Emmelot en Jitske hun steentje bij om een kind, dat zeer angstig was voor honden, te helpen. De jongen was enkele maanden voordien “aangevallen” (maar niet gebeten) door de hond van de buren. De hond was uitgebroken en was achter het betrokken kind aangehold. Het kind was daarbij gestruikeld en had zich heel erg geschrokken. Het incident had zo’n indruk op hem nagelaten dat hij zich niet meer op zijn gemak voelde in de buurt van honden.

“Emmelot en Jitske, de honden van vzw Xanuul hebben me onder begeleiding van hun baasje heel goed vooruit geholpen in mijn therapiesessies met een zevenjarige jongen met een hondenfobie. Beide honden zijn zeer kindvriendelijk en goed opgevoed. Het tempo van het kind werd ook steeds goed gerespecteerd. De oefensessies vormden een positieve ervaring voor kind en ouders.”

Vriendelijke groeten en dank,

Caro Jehoul
Faresa Hasselt

|
Geef uw reactie

Het verhaal van François en Jitske:

Op een dag werd François opgenomen bij ons, op de palliatieve afdeling. Hij woonde alleen op zijn appartementje, maar door zijn ziekte werd het moeilijk om nog voor zichzelf te zorgen. Zijn zus, die altijd heel betrokken was met haar broer, zag het ook niet meer haalbaar om François op te vangen.

Daarom werd er beslist om naar de Eenheid te verhuizen. Een zeer moeilijke beslissing voor François en zijn zus.
Zijn thuis achter hem laten wilde zeggen dat hij een groot deel van zijn zelfstandigheid moest opgeven, maar ook dat hij plots afscheid moest nemen van zijn lieve huisdieren. François was een echte dierenvriend. Hij heeft altijd met veel liefde gezorgd voor zijn honden en katten en het was voor hem dan ook heel droevig om de stap naar de Eenheid te zetten. Ook al zorgde zijn zus ervoor dat zijn dieren een nieuwe en goede thuis kregen, dit was toch een harde dobber. We merkten op de afdeling dat François zijn tijd niet goed voorbij kreeg. Als oplopende vijftiger gaan de dagen uiteraard niet snel voorbij in een ziekenhuis, zeker niet als je omringd wordt door bedlegerige patiënten.

Als pastoraal werker begon ik dit ook op te merken uit de gesprekken die ik met hem voerde. Zijn liefde voor dieren werd elke dag aangehaald tijdens ons gesprek. Hij miste zijn honden en katten zo erg, hij had er veel verdriet van. Ik herinnerde mij dat het op de afdeling mogelijk was om een huisdier op bezoek te laten komen. Maar, aangezien François geen huisdieren meer had, moesten we wat verder op zoek gaan.

Na een korte zoektocht op het Internet kwam ik terecht bij vzw Xanuul en de lieve therapiehondjes van Annick. Een mailtje en een telefoontje later konden we al dadelijk een afspraak maken om Annick en Jitske te laten langskomen bij François. Hij had niet lang nodig om hiermee akkoord te gaan; meer nog, hij vond het schitterend en keek er erg naar uit. In de dagen dat hij uitkeek naar de komst van Annick, ging de toestand van François fors achteruit en lag hij meer en meer in zijn bed. Een wandeling met Jitske zou moeilijk worden, maar knuffelen was geen probleem zei Annick. Zo gezegd, zo gedaan.

François lag te rusten in zijn bed en Jitske ging heel voorzichtig naast hem liggen, zodat François zijn lieve bezoeker rustig kon aaien. Ze genoten er beide met volle teugen van. François was zo gelukkig met dit bezoek, het heeft hem ontzettend veel deugd gedaan. We dachten eraan om Jitske nog eens uit te nodigen, maar slechts enkele dagen na hun eerste ontmoeting vond François zijn eeuwige rust.

Nogmaals bedankt hiervoor! Ik vind het nog altijd prachtig dat jij en Jitske dit voor François hebben gedaan.

Vele groetjes
Melanie Boulogne
Pastorale Dienst
Jessa Ziekenhuis – Campus Salvator

|
Geef uw reactie